HVC, een naam die nog altijd klinkt als een klok in de Keistad.

We zijn weer terug in de Keistad. Sterker nog, als het zo doorgaat kunnen we Amersfoort straks gerust de VMN-stad noemen. Wat een prachtige clubs lopen daar rond. En vandaag zijn we aanbeland bij misschien wel één van de mooiste namen uit de rijke voetbalhistorie van de stad, HVC.

Alleen die drie letters roepen al herinneringen op.

Voor velen begint het verhaal direct bij Sportpark Birkhoven. Daar waar jarenlang geschiedenis werd geschreven. Tegenwoordig speelt HVC op Sportpark Zielhorst, maar Birkhoven blijft voor veel oudere voetballiefhebbers heilige grond.

HVC werd opgericht op 5 februari 1905 en groeide uit tot een club die zijn naam vestigde in het betaald voetbal. Vanaf de invoering van het profvoetbal speelde HVC, gesteund door Ben Pon, jarenlang in de Eerste Divisie. In 1973 ging de profafdeling verder als SC Amersfoort, maar de naam HVC bleef altijd verbonden aan de rijke voetbalgeschiedenis van de Keistad.

En successen waren er ook.

Tweemaal bereikte HVC de halve finale van de KNVB Beker. In het seizoen 1960-1961 werd zelfs het grote Feyenoord uitgeschakeld. Dat zijn prestaties waar je als vereniging ruim zestig jaar later nog steeds met trots op mag terugkijken.

Maar goed... geschiedenis is prachtig. Alleen daar win je vandaag de dag geen wedstrijden meer mee.

Zoals zoveel traditionele verenigingen heeft ook HVC ervaren dat een rijke historie geen garantie is voor sportief succes. De club kende moeilijke jaren, speelde op zondag zelfs in de vijfde klasse en maakte daarna de overstap naar het zaterdagvoetbal. Langzaam werd weer gebouwd. Stap voor stap.

Vorig seizoen kwam HVC zelfs uit in de derde klasse. Helaas bleek dat avontuur van korte duur. Misschien een beetje naïef gevoetbald, misschien ook gewoon wat pech. De kwaliteiten waren zeker aanwezig, maar het grote probleem zat voorin. HVC was één van de minst productieve ploegen van de competitie.

En de voetbalwet blijft onverbiddelijk.

Scoor je zelf niet, dan valt hij meestal aan de andere kant.

Dus wordt het komend seizoen weer de vierde klasse. Geen schande. Soms moet je één stap terugzetten om er daarna weer twee vooruit te maken.

Met Robin van den Brom staat dezelfde trainer opnieuw voor de groep. En als Robin tijdens de zomerstop nog even een kop koffie drinkt met oom John, dan zal het tactische gedeelte ongetwijfeld weer uitstekend voor elkaar zijn.

Maar uiteindelijk draait voetbal om meer.

Mouwen opstropen.

Negentig minuten knokken.

Fit zijn.

En voor elkaar door het vuur gaan.

Dan kan het zomaar gebeuren dat HVC het verloren terrein snel weer goedmaakt. Want eerlijk is eerlijk... alleen al vanwege die prachtige naam gun je HVC toch minimaal een plekje hoger.

En als ik heel even persoonlijk mag worden...

Bij HVC denk ik ook aan Jan van Leyenhorst. De plaatselijke enfant terrible. Wat een man. Als ik aan Jan denk, denk ik direct aan zaalvoetbalteam Lobelia uit Hilversum. Midden jaren tachtig acterend op het hoogste niveau in het zaalvoetbal. Wat hebben we met Jan in de kleedkamer gelachen. Een gangmaker pur sang. Verhalen die steeds mooier werden naarmate de avond vorderde. Sommige anekdotes galmen vandaag de dag nog steeds door mijn hoofd.

En natuurlijk horen bij HVC ook namen als Henk Wery, Mosje Temming, Brayton Biekman en Ronald Spelbos. Mannen die allemaal een stukje geschiedenis van de club vertegenwoordigen.

Het grote HVC van vroeger behoort misschien tot het verleden.

Maar voetbal blijft een spel van dromen.

Wie weet...

Misschien laat HVC die beroemde kei binnenkort weer ouderwets trillen in Amersfoort.

En geloof ons maar...

In de Keistad is nog altijd ruimte voor een mooi voetbalverhaal. Misschien begint dat verhaal dit seizoen wel gewoon weer op Sportpark Zielhorst.