Graveland: aan de andere kant van het paaltje wordt hard gewerkt

Nee, we beginnen even niet over de selectie van SV Graveland, komt straks wel. Al hebben zij natuurlijk ook een mooi seizoen achter de rug, met hard werken en vaak oogstrelend voetbal. Nee, vandaag eerst even de aandacht naar de mensen die normaal gesproken niet op het wedstrijdformulier staan, maar zonder wie er überhaupt geen wedstrijdformulier zou zijn: de vrijwilligers.

Want aan de andere kant van dat beroemde paaltje op het fietspad wordt momenteel keihard gewerkt. De vrijwilligers van SV Graveland zijn al dagen druk met de voorbereidingen voor het derde kunstgrasveld. Het bos tussen het veld en de padelbaan wordt iets kleiner gemaakt. Of, zoals wij het liever zeggen: eindelijk wordt de padelbaan weer zichtbaar. Ook daar zullen ze blij zijn dat ze niet langer alleen op gevoel hoeven te slaan.

Graveland leeft. Sterker nog: de club begint langzaam maar zeker een monument te worden in het dorp. Nog even en SV Graveland staat op de lijst van UNESCO als werelderfgoed. En eerlijk is eerlijk: heel Graveland zou daar waarschijnlijk niet eens van opkijken. De club kan putten uit een legioen aan vrijwilligers, de saamhorigheid is groot en iedereen weet wat er moet gebeuren wanneer er iets moet gebeuren.

Dat zie je niet alleen rond het veld, maar ook in de manier waarop de club naar voetbal kijkt. SV Graveland spreekt geen enorme ambities uit en misschien is dat juist wel de kracht. De ploeg speelt in de derde klasse, met heerlijke burenkrakers, streekderby’s en wedstrijden waar het sportpark volloopt. Liever een volle bak tegen de overburen dan twee uur met de bus naar Schutjesdeel. En laat dat vooral duidelijk zijn: dat is een keuze waar alleen maar respect voor kan zijn.

De één gaat linksaf, de ander rechtsaf, maar Graveland gaat vooral niet verder dan dat verdomde paaltje midden op het fietspad. Kleine anekdote: twee jaar geleden fietste ik in de vakantie vanuit Kortenhoef regelmatig richting het Gooi. Dan kwam ik weer langs dat paaltje. Eén keer keek ik nét iets te laat en… laten we zeggen dat het goed was dat de werkploeg van Graveland er niet stond. Anders had ik hun gereedschapskist waarschijnlijk een kwartiertje mogen lenen.

Maar terug naar de club. Trainer Rik Klement is via de voordeur vertrokken naar de Keistad. Graveland kiest komend seizoen voor een nieuwe, jeugdige trainer. Een trainer met een verleden bij de club, dus hij weet gelukkig vanaf de brug precies hoe hij bij het sportpark moet komen. Er zullen ongetwijfeld jeugdspelers doorschuiven, enkele aanwinsten zijn al binnen en wij kijken met veel verwachting uit naar het nieuwe seizoen.

Maar SV Graveland is meer dan alleen de selectie. Stichting MZS is meerdere keren welkom geweest bij deze prachtige club, voor clinics en voor het Stichting MZS-toernooi. En wij kunnen niets anders zeggen dan dat de club ook buiten de zaterdag alles uitstekend voor elkaar heeft. Doordeweeks staan de deuren van deze mooie vereniging net zo wagenwijd open als op wedstrijddagen.

Het klonk ons dan ook niet vreemd in de oren toen de voorzitter ons een bericht stuurde: uiteraard blijven wij verbonden als donateur. Daar zijn wij enorm trots op. Een club die haar zaken op orde heeft, die vrijwilligers waardeert, die haar deuren openzet voor anderen en die ook Stichting MZS trouw blijft, verdient een grote pluim.

En als na weer een gezellige zaterdagavond de lichten uitgaan, vliegt The Eagle nog één ronde over het sportpark om te bewaken wat daar allemaal is opgebouwd. Want ook dat is Graveland. The Eagle heerst en zal ook komend seizoen blijven heersen.