Floren van Luipen, donateur scheidsrechter aan het woord.

SVF-Aurora=1-2

Ook dit seizoen laten we iedere week weer een van onze donateurscheidsrechters aan het woord.

Hoe was de ontvangst bij de club? Met welk gevoel kijkt hij terug op de wedstrijd? Hoe verliep het contact met de spelers en assistent-scheidsrechters? En stond er na het laatste fluitsignaal nog een drankje en een bedankje klaar? Kortom, alles wat bij een mooie en sportieve voetbalmiddag hoort.

We kozen ditmaal de wedstrijd SVF-Aurora waar donateurscheidsrechter Floren van Luipen voor was aangesteld.

Hoi Floren, hoe was je voetbalmiddag?

Als aan het begin van het seizoen de competitiekalender wordt gedeeld, is het eerste wat clubs met een streekrivaal in hun competitie doen: kijken wanneer de derby’s op het programma staan. Het allermooiste aan deze wedstrijd was dat zowel de staf als de spelers van beide ploegen grotendeels uit echte Cothenaren en Werkhovenaren bestonden.

Ik was blij verrast toen ik werd aangesteld voor deze derby. SVF kende ik nog uit de tijd dat ik bij VIOD speelde. Tegen Aurora had ik nooit gespeeld, maar die ploeg zat een aantal jaar geleden bij OSM in de competitie.

Rond 13.20 uur kwam ik aan op het sportpark. Ik was bewust iets eerder gekomen, omdat ik niet wist hoe druk het zou zijn en zeker wilde zijn van een parkeerplaats. Ik werd keurig ontvangen en naar de bestuurskamer gebracht, waar ik rustig kon zitten en beide trainers alvast even kon spreken. Een fijn begin van de middag op Sportpark De Nieuwe Kamp.

Rond 13.50 uur ging ik naar mijn kleedkamer om me om te kleden en daarna warm te lopen. Door de neerslag van de voorbije nacht kon de wedstrijd niet op het grasveld worden gespeeld. De lijnen waren weggeregend, dus moesten we uitwijken naar het kunstgrasveld.

Na mijn warming-up controleerde ik bij beide teams de spelerspassen in de kleedkamer. Daarbij ontdekte ik een ludieke actie van SVF richting Aurora: in de kleedkamer van Aurora hing een foto van een Aurora-speler in een groen SVF-jack. Ik kon hier enorm om lachen. Ook dit hoort bij derbyvoetbal.

Na de opkomst, met rook en harde vuurwerkknallen, mocht de pupil van de week het eerste doelpunt maken. Daarna begon de wedstrijd en kwam Aurora duidelijk het scherpst uit de startblokken. Echt grote kansen waren er nog niet direct, maar het spel speelde zich grotendeels af op de verdedigende helft van SVF. Er werd hard, maar fair gestreden. Die ruimte probeerde ik ook te geven met de lijn die ik in mijn fluiten aanhield. Er mocht voor elke meter geknokt worden.

Na iets meer dan een kwartier spelen schoot Aurora een vrije trap op werkelijk schitterende wijze in de kruising en namen de gasten de leiding. In het vervolg van de eerste helft wist SVF zich amper van deze dreun te herstellen en creëerde de ploeg nauwelijks grote kansen. Ruim vijf minuten voor rust verdubbelde Aurora de voorsprong. Daarmee verdubbelden de gasten ook hun totale doelpuntenproductie van dit competitieseizoen, want in de vier voorgaande wedstrijden was Aurora pas twee keer trefzeker geweest.

In de 45e minuut moest ik voor het eerst naar de gele kaart grijpen. Bij een diepe bal werd een speler van SVF in een duel gehaakt door zijn tegenstander, waardoor hij niet verder kon lopen. Ik twijfelde heel even of dit zelfs rood moest zijn vanwege het neerhalen van een doorgebroken speler. De bal ging echter richting de zijlijn en niet richting het doel, dus koos ik voor een gele kaart.

In de rust kwam collega-KNVB-scheidsrechter Timo Brouwer even langs in de kleedkamer. Hij had eerder die dag zelf al gefloten en zou na de eerste helft richting de Galgenwaard vertrekken.

In de tweede helft kwam SVF met twee verse krachten en nieuwe energie de kleedkamer uit. De thuisploeg nam de overhand in de wedstrijd. Aurora beperkte zich tot verdedigen en SVF had langdurig balbezit op de helft van de tegenstander. Vanuit het publiek werd met de minuut intenser meegeleefd met beide ploegen.

In deze fase vielen er ook enkele gele kaarten voor Aurora, met name vanwege veel te late slidings. Aan Aurora-zijde vond men deze kaarten te makkelijk gegeven en er werd wat tegen me gemopperd, maar dat viel gelukkig mee. Uiteindelijk trokken de spelers er wel lering uit, want de te late slidings verdwenen daarna uit het spel. Voor de gezondheid van de spelers wel zo fijn, zeker als ze zich maandag weer bij de baas willen melden.

In de 58e minuut volgde het grootste discussiemoment van de wedstrijd. Een speler van SVF kwam het strafschopgebied binnen, maakte contact met zijn tegenstander en ging naar de grond. Er werd luid om een strafschop geroepen, maar ik stond goed opgesteld en kon zien dat hij het contact nadrukkelijk opzocht. Van een uitgestoken been of een andere overtreding was geen sprake. Bovendien was de speler in kwestie de bal eigenlijk al kwijt en probeerde hij er nog het meeste uit te halen.

Een minuut later was het alsnog raak voor SVF. Een goed genomen corner werd bij de eerste paal prachtig ingekopt en daarmee was de aansluitingstreffer een feit.

Hierna ging SVF vrolijk door met aanvallen en kreeg de ploeg enorme kansen op meer. Een bal tegen de onderkant van de lat, een bal die door Aurora van de lijn werd gehaald en een paar schoten over en naast het doel: er gebeurde genoeg.

Aurora probeerde met counters gebruik te maken van de ruimte, maar wist daarmee pas in de laatste tien minuten gevaar te stichten. Doelpunten leverde dat niet op.

In de slotfase begonnen sommige spelers, met name van SVF, wat geïrriteerd te raken. Deels omdat ze het met enkele beslissingen niet eens waren, maar ook uit een stukje machteloosheid en omdat de tijd simpelweg wegtikte.

De laatste grote kans voor SVF kwam zes minuten voor het einde. Een voorzet werd goed ingekopt, maar de doelman wist de bal te pakken.

Na 94 minuten zat de wedstrijd erop en volgde bij het eindsignaal een enorme ontlading. Spelers van beide ploegen bedankten me voor de leiding. De trainer van SVF reageerde wat cynisch en had zo kort na het eindsignaal duidelijk moeite om de nederlaag te verwerken.

Terug in de kleedkamer werkte ik de administratie af. Daarna ging ik naar de bestuurskamer, waar ik uitgebreid met mensen van zowel SVF als Aurora kon napraten over de wedstrijd en iets kon drinken.

Vervolgens liep ik door de kantine om het pand te verlaten. Er was een zanger ingehuurd en er werd een gezellig feest gevierd. Het had het feest van SVF moeten worden, maar het werd het feest van Aurora.