Ferhat Ozturk(Eemnes), speler aan het woord

Sinds de oprichting van de site in 2016 behoort hij tot onze eerste lichting: altijd benaderbaar, altijd bereid om te antwoorden, en bovenal altijd zichzelf. In de jaren die volgden spraken we hem meerdere keren, volgden we zijn loopbaan op de voet en groeide er meer dan alleen een interview relatie. Je kunt gerust zeggen, hij werd een vriend van de site.

Nu, tien jaar later, heeft hij aangegeven dat het mooi is geweest. Op en top fit, nog altijd gedreven, maar toch is daar het besluit om afscheid te nemen van het selectievoetbal. Of hij ooit nog opduikt in een vriendenteam of dat het toch weer gaat kriebelen, de tijd zal het leren. Wat blijft, is de band die in al die jaren is opgebouwd.

Afgelopen seizoen zaten we nog naast elkaar in de kleedkamer, hij als speler, ik als gast. Een moment dat eigenlijk alles samenvat: laagdrempelig, oprecht en met wederzijds respect.

We gaan nog één keer met hem in gesprek als selectiespeler. Daarna krijgt ook Ferhat Ozturk een plek in het geschiedenisboek van VMN. Niet alleen als voetballer, maar vooral als mens. Een geweldige persoonlijkheid, iemand die we komend seizoen zeker gaan missen op het veld, maar minstens zozeer daarbuiten als warme en betrokken gesprekspartner.

Hoi Ferhat, stel je nog eens voor?

"Ferhat Ozturk, 36 jaar, getrouwd en trotse vader van twee zoons van 11 en 7 jaar oud. In het dagelijks leven werk ik als hoofdverkoop bij een internationale financieringspartij."

Laten we beginnen. Het verrast ons enigszins dat je stopt met selectievoetbal. Heeft dat te maken met blessures of drukke werkzaamheden? En is dit een definitief afscheid, of zien we je nog ergens terug op een lager niveau?

Dat begrijp ik. Het gevoel van stoppen is voor mij ook nieuw. Jaar in, jaar uit zet je veel opzij voor het voetbal. Dit jaar merkte ik echter dat ik het ‘heilige vuur’ een beetje begon kwijt te raken. Dat komt door de drukte thuis en op het werk, en doordat mijn vrouw meer tijd aan haar eigen hobby is gaan besteden, maar ook door een gevoel van verzadiging dat je soms bekruipt als je naar de club gaat. Voorlopig zie je me ook niet in een tweede, derde of vriendenteam; misschien ooit nog eens 7x7 op de vrijdagavond.

Het voelt voor mij als het juiste moment. Ik ben fitter dan ooit, daar ligt het niet aan, maar ik wil niet wachten tot mensen in mijn omgeving gaan zeggen: “Wordt het niet eens tijd om te stoppen?” En ja, ik zal het gaan missen, maar ik heb er nu vrede mee.

Door wie ben je ooit gestimuleerd om te gaan voetballen? Kwam dat door vriendjes van school of juist vanuit huis? Neem ons eens mee vanaf je jeugdvoetbal tot aan het seniorenvoetbal.

Mijn vader is hierin de belangrijkste man geweest. Hij liet me kennismaken met het voetbal en bracht me tot mijn 18e trouw naar elke training en wedstrijd. Hij was de stimulans achter mijn voetbal, aan de ene kant omdat hij vond dat ik lekker fysiek bezig moest zijn, maar ook omdat hij inzag hoe belangrijk die sociale wereld eromheen is.

Ik ben blij dat hij me altijd dat duwtje heeft gegeven, ook op die momenten dat ik er even klaar mee was en liever ging tennissen. Achteraf heb ik er geen seconde spijt van dat ik het zo lang heb volgehouden.

Bij welke club maakte jij je debuut en onder welke trainer was dat en weet je nog tegen wie?

Volgens mij was dat bij VVZ'49 onder trainer Henk (zijn achternaam is me even ontschoten). Ik was een jonge hond die veel te graag wilde. Ik werd ingebracht na lang blessureleed, maar na tien minuten kon ik er alweer af omdat ik door mijn enkel ging. Als ik me niet vergis, was dat uit tegen VVIJ in IJsselstein.

En hoe is jouw weg uiteindelijk verlopen richting SV Eemnes, waar je inmiddels al een aantal seizoenen speelt?

Dat is een hele lange weg geweest. Voor de leesbaarheid zal ik niet alle clubs benoemen, maar ik kan wel stellen dat ik het bij elke club goed naar mijn zin heb gehad. Veel mensen leren kennen en veel contacten eraan overgehouden. Ik spreek nog steeds veel mensen van vroeger en als ik ze tegenkom, is er altijd tijd voor een praatje. Wat mij vooral is bijgebleven, is de enorme bereidheid vanuit de vrijwilligers. Respect, zij zijn de brandstof voor een vereniging. Zoveel passie en energie.

Onder welke trainers heb je in je carrière gespeeld en hoe heb je dat ervaren? Kijk je daar met plezier en een goed gevoel op terug?

"Veel trainers 😊, allemaal met hun eigen kwaliteiten en spelopvattingen. De één was tactisch sterk, de ander communicatief weer beter of een ster in het creëren van eenheid in de groep. Hoewel ik niemand tekort wil doen, is er voor mij één trainer die er echt uitsprong: Danny Wiersma."

Ben je ooit zwaar geblesseerd geweest? Wat had je precies en hoe lang duurde het herstel?

In mijn fitte periode bij SV Huizen raakte ik op jonge leeftijd geblesseerd aan mijn kruisband. Het heeft zeker drie jaar gekost voordat ik weer echt fit was en zonder angst durfde te spelen. Daarna ben ik nooit meer helemaal de oude geworden, wat absoluut een grote teleurstelling was.

Je hebt met veel spelers de kleedkamer gedeeld. Als je vijf spelers mag noemen met wie je hebt gespeeld en waar je echt trots op bent omdat ze zo goed waren of indruk maakten, wie zijn dat?

Haha, dat vind ik een lastige vraag. Laat ik het zo zeggen: in de jaren bij T.O.V. waren het stuk voor stuk gangmakers, zowel binnen als buiten het veld. Bij elke club heb je wel specifieke spelmakers of sfeermakers, dus ik vind het lastig om daar echt individuele namen uit te pikken.

Als jij hoogtepunten uit je carrière mag noemen, welke staan dan direct op je netvlies en waarom?

"Het kampioenschap met T.O.V. in de derde klasse, waarbij we met meer dan 10 punten verschil bovenaan eindigden."

"De nacompetitie met T.O.V. We mochten via de achterdeur alsnog voor promotie spelen naar de tweede klasse en wonnen de beslissende wedstrijd met 3-0 van Buitenveldert."

https://www.hetamsterdamschevoetbal.nl/buitenveldert-kansloos-ten-onder-tegen-tov-maar-gaat-in-beroep/

"De thuiswedstrijd tegen Victoria met T.O.V. We stonden 2-3 achter en de sfeer was grimmig. Ik scoorde in de laatste minuut de 3-3. Dat voelde als een kampioenschap, ook omdat zij daardoor de koppositie verspeelden."

Nog eentje dan: het kampioenschap met Eemboys in 2010 was ook een mooie ervaring."

Hoe ga jij straks je trainingsavonden invullen nu het selectievoetbal wegvalt?

Ik denk de dinsdagavonden met de afstandsbediening in mijn hand, en de donderdagavond kan ik zomaar op diezelfde manier invullen. Geen druk, geen verplichtingen. Even helemaal niets.

Je maakt de huidige generatie van dichtbij mee. Is het gemak waarmee er soms wordt afgezegd iets waar jij je aan stoort, of hoort dat volgens jou bij deze tijd?

Omdat ik zelf nooit een trainingsbeest ben geweest, moet je mijn antwoord misschien niet al te serieus nemen. Ik hield vroeger van trainers die dat herkenden: als het op zaterdag maar goed stond, was het prima. Maar eerlijk is eerlijk, de laatste jaren bij Eemnes was de opkomst gewoon goed, dus ik heb weinig reden tot klagen gehad.

Met de kennis van nu: wat had je in je senioren carrière anders gedaan? Bijvoorbeeld een andere clubkeuze of een moment waarop je een andere beslissing had willen nemen?

Nee, zoals ik eerder aangaf: ik zou het iedereen kunnen aanraden. Geen spijt van mijn keuzes gehad, overal met plezier gevoetbald, bij de ene club langer dan bij de andere.

Als jij jezelf als speler moet omschrijven voor iemand die je nooit heeft zien spelen, wat voor type was je?

Een verbindingsspeler, sterk aan de bal, met zeker een neusje voor de goal, maar geen spits die er 20-30 per seizoen maakt.

Hoe serieus ben je bezig met het trainersvak? Je traint volgens mij de jeugd bij SV Eemnes, wat is je ambitie daarin?

Geen grote ambitie. Ik ben nu coördinator van de JO7 en trainer/coach van de JO11, beide lichtingen waar Ferdi en Semih voetballen. Volgend seizoen schuif ik door naar de JO12. De kleinste man vindt voetbal helaas niet zo leuk, dus die gaat misschien met moeders mee naar tennis.