Doorn: geen doorn in het oog, maar juist goud waard!

Ze zeggen weleens: “dat is een doorn in het oog.”

Nou, voor VMN is Doorn precies het tegenovergestelde. Eerder een opluchting. Sterker nog: een warm gevoel in de voetbalmaag.

Want eerlijk is eerlijk… wij zijn juist ontzettend trots op Doorn. “We houden van Doorn” klinkt bijna als “we houden van Oranje”, maar dan met net iets meer gras, kleedkamerlucht en strijdlust. Het klinkt als het strijdlied van wijlen André Hazes, dat nog altijd ergens tussen de lijnen door galmt.

En dan hebben we het natuurlijk over DEV Doorn. De ploeg van architect Mark Sluis. Een team in opbouw, maar wel eentje met een duidelijk fundament. Geen kaartenhuis, maar eerder een degelijk gebouw ala Huis Doorn, waar nog rustig een extra verdieping op gezet wordt.

Het afgelopen seizoen was er wel één met Volendamse allures: op en neer, hoog en laag, verrassend en soms ook gewoon even slikken. Mooie overwinningen werden afgewisseld met wedstrijden waarin de werkelijkheid even wat harder binnenkwam. En ja… die laatste speelronde? Laten we zeggen dat we die vooral netjes archiveren onder “lessen voor later”.

Want dat is wat DEV Doorn ook doet: leren, bouwen en doorgaan.

Wat mogen we komend seizoen verwachten?

Op zeker, geen doorn in het oog, maar juist een frisse, heldere blik. Een ploeg die uitstraalt wat het is: een dorpsclub met karakter, ambitie en een gezonde portie koppigheid. Precies goed.

Op dit moment is het nog even stil in Doorn. De gemeenschap ademt rustig, iedereen is druk met van alles behalve voetbal zoals dat hoort in de zomer. Maar achter de schermen, en in de hoofden van de vaste supporters, begint het al te kriebelen.

Straks gaan de deuren van het voetbalheiligdom weer open. Dan klinken de eerste ballen, de eerste kreten langs de lijn en uiteindelijk ook weer de eerste glazen na afloop. Want in Doorn draait het zeker op zaterdag om die mooiste bijzaak van het leven.

En één ding is zeker: DEV Doorn blijft donateur club, ze komt eraan. En VMN kijkt mee.