Cothen, de domproost is vertrokken... maar de gezelligheid regeert nog altijd.

Het was zo'n seizoen waar in Cothen nog wel even over nagepraat wordt. Niet alleen vanwege het voetbal, maar natuurlijk ook vanwege dat ene incident. Vier punten verdwenen als sneeuw voor de zon. Er is inmiddels alles al over gezegd, geschreven en waarschijnlijk ook nog een paar keer over gebakkeleid aan de bar. Feit blijft dat die vier punten de ploeg hoogstwaarschijnlijk een ticket voor de nacompetitie hebben gekost. En dat blijft toch een beetje steken.

Maar wie alleen dáár naar kijkt, doet SVF tekort. Want de ploeg van Martijn Verkerk draaide gewoon een prima seizoen. Lastig te bespelen, altijd strijd en vooral een elftal dat iedere zaterdag liet zien dat het niet voor niets hoog meedoet.

Cothen heeft wel vaker meegemaakt dat de geschiedenis een andere kant op ging. Ooit zwaaide Cothen de scepter over de Domproost, tegenwoordig zwaait de scheidsrechter de scepter over een thuiswedstrijd. En zelfs daar zijn ze het in Cothen niet altijd mee eens...

Met nog geen 3.300 inwoners is SVF precies zoals een dorpsclub hoort te zijn. Iedereen kent elkaar, iedereen heeft een mening en na afloop weet iedereen ook precies waarom de trainer had moeten wisselen. Zelfs als SVF met 5-0 wint.

Misschien komt dat wel doordat het dorp vroeger behoorlijk op zichzelf was aangewezen. Wilde je de buitenwereld zien, dan moest je eerst de Kromme Rijn over. Dat heeft de Cothenezen gevormd. Recht door zee, eerlijk en niet bang om ergens iets van te vinden. Soms schuurt dat een beetje. Ach... een schepje Kromme Rijn-zand erover en door.

En zeg nou zelf... waar vind je nog een dorp waar de derde helft bijna net zo belangrijk is als de eerste twee? Na een thuiswedstrijd hoef je in Cothen niet lang na te denken. De buurtsuper, de bakker, het cafetaria of het eetcafé... veel keuze is er niet, maar eerlijk is eerlijk: je komt er altijd wel iemand van SVF tegen. En na een overwinning smaken de bitterballen toch altijd nét iets beter.

SVF was jarenlang een echte zondagclub, maar stapte een jaar of tien geleden over naar de zaterdag. Waarom? Nou... wij hebben gehoord dat de selectie op zaterdagavond zo fanatiek was in het cafetaria dat ze op zondag vooral tegen de zwaartekracht stonden te voetballen. Of het waar is? Geen idee. Maar het klinkt wel heel Cothens. Don't shoot the messenger.

Wat SVF misschien wel het leukste maakt, zijn de mensen. Geen poeha, geen kapsones. Gewoon spontane gasten die altijd willen meewerken. Een club waar je graag terugkomt en waar de koffie minstens zo warm is als de ontvangst.

Komend seizoen zal er toch één vertrouwd gezicht ontbreken. Sander Mocking zet na vijftien jaar selectievoetbal een punt achter zijn carrière in het eerste. Meer dan 350 wedstrijden, een clubicoon en recordhouder. Een voorbereiding zonder Sander voelt toch een beetje als een keeper zonder handschoenen. Gelukkig liet hij ons weten dat hij VMN én zijn cluppie gewoon blijft volgen. Kijk... dat horen we graag.

Met topschutter Erik van Bentem nog altijd voorin, een selectie die wat recht te zetten heeft en een dorp dat altijd achter de ploeg blijft staan, verwachten wij dat SVF ook komend seizoen weer menig tegenstander een lastige middag gaat bezorgen.

En lukt het een keer niet? Dan is er altijd nog die derde helft. Die schijnt in Cothen namelijk zelden verloren te gaan.

Cothen olé... en leve de buurtsuper!