Ali Coban(De Meern), speler aan het woord

We spraken hem door de jaren heen meermaals. Als ‘Ster van de Week’, in onze portret-rubriek en eigenlijk elk seizoen wel even om terug te blikken. Altijd open, altijd met dezelfde passie voor het spel.

En nu voelt dit gesprek toch anders. Het zou zomaar eens ons laatste interview met hem als actieve voetballer kunnen zijn.

Ali Coban heeft de knoop doorgehakt en is bezig aan zijn laatste maanden op het veld. Een beslissing die het einde markeert van een indrukwekkende carrière, waarin hij uitgroeide tot een doelpuntenmachine in het regionale voetbal en ver daarbuiten.

Juist daarom zochten we hem nog één keer op. Om uitgebreid terug te blikken op zijn voetballeven, de hoogtepunten, de drijfveren en alles wat hem heeft gemaakt tot de speler en persoon die hij is.

Hoi Ali, stel jezelf nog even voor?

Ik ben Ali Coban, geboren op 28-03-1990 in Soest. Ik ben getrouwd en trotse vader van twee prachtige kinderen. In het dagelijks leven werk ik voor een woningcorporatie en er liggen mooie projecten in het vooruitzicht waar ik binnenkort mee aan de slag ga.

Wie heeft jou toen je kind was het meest gestimuleerd om te gaan voetballen en bij welke club was dat?

Eerlijk gezegd is dat niemand geweest. Vroeger voetbalde ik altijd op het schoolplein of op elk veldje dat beschikbaar was. Pas op 12-jarige leeftijd ben ik begonnen bij VVZ.

Bij welke club maakte jij je debuut in het eerste elftal? Hoe oud was je toen, weet je nog tegen wie dat was en onder welke trainer?

Dat was bij Hees, op mijn 17e. Onder trainer Jacob Melessen, aan wie ik enorm dankbaar ben voor het geven van die mooie kans. Tegen wie we speelden, durf ik eerlijk gezegd niet meer te zeggen.

Dit wordt je laatste seizoen bij De Meern. Wat heeft jou doen besluiten om aan het einde van het seizoen te stoppen, was dat een moeilijke beslissing en wat ga je straks het meest missen, de kleedkamerhumor of toch het spelen van wedstrijden?

De belangrijkste reden is dat ik meer tijd wil besteden aan mijn familie. Zo’n beslissing neem je niet zomaar, dus ja, het was zeker moeilijk. Uiteindelijk is het een weloverwogen keuze geweest. Wat ik het meeste ga missen zijn toch de wedstrijden op zaterdag. Daar leef je als voetballer naartoe, dat zijn de momenten waar je het allemaal voor doet.

Voel je je nog fit of merk je dat het herstel tegenwoordig langer duurt dan bijvoorbeeld drie jaar geleden?

Ik voel me nog fit. De keuze om te stoppen heeft daar eigenlijk niets mee te maken, en dat maakt het ook extra lastig.

Als je straks terugkijkt op je carrière, heb je dan het gevoel dat je er alles uit hebt gehaald wat erin zat?

Eerlijk gezegd is dat een dubbel gevoel.

En zo niet, wat had je met de kennis van nu anders gedaan?

Aan de ene kant wel, want je doet wat je op dat moment weet, met de omstandigheden die er zijn. Aan de andere kant ook niet, omdat ik nooit echt de levensstijl heb gehad om er alles uit te halen. Dat neem ik mezelf achteraf wel een beetje kwalijk. Maar spijt heb ik niet, want ondanks alles heb ik een mooie carrière gehad.

Het is misschien lastig, maar toch ga ik het je vragen, wat zijn jouw vijf grootste hoogtepunten uit je carrière? Dat mogen kampioenschappen zijn, doelpunten, clubs waar je hebt gespeeld, of andere bijzondere momenten.

De nacompetitie met SO Soest tegen VVIJ, dat waren twee legendarische wedstrijden die ik nooit zal vergeten.

Het kampioenschap met SO Soest.

De vele mooie momenten en doelpunten bij verschillende clubs.

Topscorer worden van de regio.

Maar buiten deze persoonlijke momenten ben ik vooral trots en dankbaar dat ik door de jaren heen zoveel mooie mensen heb leren kennen: vrijwilligers en supporters die ons altijd hebben gesteund. Dat is uiteindelijk waar je het voor doet.

Wat was daarvan jouw absolute nummer één moment?

De nacompetitie tegen VVIJ. Mijn vrije trap in de 97e minuut die erin ging voor de 4-4. De rest is geschiedenis.

En dan de andere kant, wat was het grootste dieptepunt waar je doorheen moest? Hoe ben je met dat moment omgegaan, heeft dat je als speler of als persoon veranderd, bijvoorbeeld in hoe je naar het voetbal kijkt?

Als speler wil je altijd spelen. Je leeft naar de zaterdag toe en wil belangrijk zijn voor het team. Mijn dieptepunt was het seizoen bij Eemdijk, waarin ik veel op de bank zat, en een periode bij BFC waarin het niet liep zoals ik had gehoopt. Wat ik daarvan heb geleerd, is dat er meer is in het leven dan voetbal. Soms maken we ons te druk om randzaken en vergeten we waar het echt om draait: plezier hebben en respectvol met elkaar omgaan.

Waar ben jij als voetballer, als je één keer terugkijkt, het meest trots op?

De waardering en liefde van de supporters. Dat is voor mij echt het mooiste wat er is.

Ben je in je carrière weleens zwaar geblesseerd geweest waardoor je lang langs de kant moest toekijken en wat had je precies en hoe lang duurde je herstel?

Eigenlijk ben ik maar één keer geblesseerd geweest, dat was bij BFC. Ik had een kleine scheur in mijn middenvoetsbeentje, waardoor ik zes weken aan de kant stond.

Wat typeerde jou als speler door de jaren heen, als je jezelf zou moeten omschrijven?

Een jongen met een grote mond, die het niet altijd even handig bracht, maar wel met de beste bedoelingen. Altijd voorop in de strijd en met een enorme wil om te winnen. Een voetballende nummer 9 met een neusje voor de goal maar eerlijk is eerlijk, soms ook een beetje een luie 9 😊

Waarin ben jij gedurende je carrière het meest gegroeid (bijvoorbeeld in inzicht, leiderschap of mentaliteit)?

Vooral in het omgaan met situaties, het begeleiden van jongere spelers en het tonen van leiderschap. Maar ook in karakter en hoe je met tegenslagen omgaat.

Ben je door het voetbal ook als mens veranderd? Zijn er dingen die je nu meeneemt in je werk of gezinsleven, welke eigenschappen heb je ontwikkeld waar je nu nog profijt van hebt?

Als persoon ben ik op het veld totaal anders dan daarbuiten. In het veld ben ik een echte winnaar, daarbuiten juist rustig. Ik heb altijd geprobeerd om die rust mee te nemen het veld op. Soms lukte dat, soms ook niet 😊

Wat zou je, met de kennis van nu, anders hebben aangepakt?

Meer discipline, fitter leven, echt leven voor het voetbal en geduldiger zijn bij tegenslagen. Maar tegelijkertijd hebben alle ervaringen mij gevormd tot wie ik nu ben, en daar ben ik trots op.

Heb je ergens spijt van binnen je loopbaan?

Nee. Alles is gegaan zoals het is gegaan. Je leert van alles wat je meemaakt en dat vormt je als mens. Die lessen neem ik voor altijd mee.

Neem je volledig afscheid van het voetbal of blijf je in een andere rol actief, bijvoorbeeld als trainer of leider?

De komende tijd ga ik vooral genieten van mijn gezin. In de toekomst wil ik zeker iets blijven doen in het voetbal, maar in welke rol weet ik nog niet.

Welke trainer heeft de grootste invloed gehad op jouw carrière, maar ook op jou als persoon, zonder anderen tekort te doen? En waarom juist die trainer?

Aad van den Berg. Hij gaf mij vertrouwen en de vrijheid om te doen waar ik goed in was. Onder hem heb ik veel gespeeld, zijn we kampioen geworden en werd ik topscorer. Maar vooral: ik heb enorm veel plezier gehad, en daar heeft hij een groot aandeel in gehad.

Als je vijf medespelers moet noemen met wie je echt graag speelde, wie zijn dat? En kun je kort aangeven waarom?

Majid Ghaddari – een fenomeen, daar hoef ik weinig over te zeggen. Een motor met vijf longen en een prachtig mens.

Maarten-Jan Belt – een speler van uitzonderlijke klasse. De klik die wij hadden op het veld was van hoog niveau, jammer dat dat niet langer heeft geduurd.

Gerdo Kuenen – van hem heb ik misschien wel het meeste geleerd. Veel gelachen en genoten samen.

Wesley Ribberink – ongekend mooie jaren gehad, zowel op het veld als in de zaal.

Casper Nelis – puur vanwege zijn humor en verhalen in de kleedkamer.

Welke drie spelers maakten het jou op trainingen altijd het lastigst, bijvoorbeeld in partijvormen of één-tegen-één situaties?

Henri de Graaf, Robin Smeeing en Majid Ghaddari.

Als je drie spelers mag noemen met wie je de beste klik had binnen het team, die precies wisten hoe ze jou moesten bedienen, wie komen er dan in je op?

Maarten-Jan Belt, Majid Ghaddari en Oualid.

Je hebt ongetwijfeld heel wat lolbroeken meegemaakt in de kleedkamer. Welke drie spelers sprongen eruit en bij welke club heb je het meest gelachen?

Casper Nelis, Bebe (Hitman) en Sverre. De meeste lol heb ik gehad bij SO Soest.

Welke vijf doelpunten staan voor altijd op je netvlies gebrand en zijn voor jou echt onvergetelijk (belangrijk, mooi of emotioneel)?

De vrije trap tegen VVIJ, en doelpunten tegen Nieuwland, Jonathan en nog veel meer. Sommige momenten blijven je gewoon altijd bij.

Wat wil je jonge spelers meegeven die nu aan het begin staan van hun carrière?

Blijf nederig en blijf altijd knokken. Leer van oudere spelers en van je trainers. Alles wat je meeneemt, in goede én slechte momenten, helpt je later verder. Maar het allerbelangrijkste: blijf jezelf en geniet van het mooiste spelletje dat er is.

Tot slot, hoe kijk je in het algemeen terug op jouw voetbalcarrière?

Als een rollercoaster, met mooie hoogtepunten en mindere momenten. Dat hoort bij het leven. Maar uiteindelijk kijk ik er met trots op terug. En ik ben iedereen dankbaar die mij onderweg kansen heeft gegeven.