top of page

Tim Boterenbrood(TOV), speler aan het woord

5 nov
4 minuten om te lezen

We spraken Tim eind maart na zijn ernstige blesure die hij toen opliep. Zijn kuitbeen en scheenbeen waren gebroken en zijn enkel had nog meer te verduren gekregen. Die was gebroken én uit de kom. Een complexe blessure, dat konden we toen wel stellen. Maar zie wat er zaterdag gebeurde. Iets minder dan acht maanden later stond Tim alweer op het veld voor TOV, eerder dan hij zelf had verwacht. We zochten hem deze week weer even op. Hoe was het voor hem om na al die maanden onder applaus weer binnen de lijnen te stappen?

Hoi Tim, zaterdag maakte je na maanden van revalideren eindelijk weer je eerste wedstrijdminuten voor TOV. Wat ging er door je heen toen je mocht invallen en hoe voelde het om weer mee te voetballen?


“Dat was een heel mooi moment. Daar werk je al die maanden stap voor stap naartoe. Als je dan het veld in mag en je hoort het applaus vanaf de kant, is dat fantastisch. Je voelt echt dat iedereen het je gunt.

We hadden veel blessures achterin en zo kreeg ik de kans om in te vallen. We stonden op dat moment voor en ik mocht als vrije man tussen de twee centrale verdedigers spelen. Mijn taak was om het achterin dicht te houden. Voor die eerste minuten was dat een heerlijke rol.

Ik merk wel dat ik nog een eind van mijn oude niveau verwijderd ben. Conditioneel moet ik nog aan de bak en ook mijn been en enkel voelen nog niet als vanouds. Na inspanning heb ik nog last van mijn enkel en ook de beweeglijkheid is nog lang niet wat die was. Daar heb ik dus nog genoeg werk aan.”


Hoe kijk je terug op je revalidatie? Verliep je herstel volgens het schema dat je met de fysio had uitgestippeld, of kreeg je onderweg ook tegenslagen te verwerken? Wat betekende dat voor het moment waarop je weer kon voetballen?


“Het revalidatietraject is pittig geweest. Ik heb eerst bijna drie maanden in het gips gezeten. Toen het gips eraf mocht, ging ik van fysio naar fysio om mijn been en enkel weer sterk te krijgen. Dat ging op zich goed, al had ik geregeld een kleine terugval doordat er veel vocht in mijn enkel zat.

Samen met de fysio had ik afgesproken om na de winterstop te kijken of ik weer wat minuten zou kunnen maken. Het gevaar is altijd dat je te vroeg wilt beginnen. Uiteindelijk heb ik dus eerder gespeeld dan we vooraf hadden gedacht. Als je me zevenenhalve maand geleden had verteld dat ik nu alweer op het veld zou staan, had ik je nooit geloofd. Voor het herstel staat een jaar tot anderhalf jaar. Ik denk zelf dat ik die tijd ook wel nodig heb om weer dicht bij mijn oude niveau te komen.”

Wanneer kon je weer volledig aansluiten bij de groep? Hoeveel hele trainingen had je achter de rug voordat je zaterdag je eerste wedstrijdminuten maakte?


“Eerst deed ik steeds kleine stukjes van de training mee. Vanaf eind september kon ik weer aan zo’n beetje alle onderdelen meedoen. Ik denk dat ik vóór zaterdag zo’n acht tot tien volledige trainingen heb meegedraaid. Wel nog op een wat lager pitje dan ik zelf zou willen.”


Hoe vrij voel je je inmiddels weer op het veld? Durf je bij een sprint of een duel alweer voluit te gaan en hoe reageert je enkel tijdens het voetballen en na afloop?


“In mijn kop zit het goed. Ik heb vertrouwen in mijn been en ben niet bang om opnieuw geblesseerd te raken. Wat dat betreft durf ik alweer voluit te gaan. Alleen merk ik dat mijn lichaam nog niet bij elke actie meewerkt.

Ik loop bijvoorbeeld nog veel op mijn tenen, waardoor wenden en keren lastig is. Ook snel aanzetten en weer afremmen kost me nog moeite. Hinken op één been lukt me nog niet. Mijn enkel kan die klappen nog niet goed opvangen. Dat merk ik ook als ik na een kopduel op één been land. Helemaal pijnvrij ben ik dus nog niet. Tijdens het voetballen voel ik mijn enkel wat zeuren en dat houdt na afloop soms nog aan. Ook komt er af en toe weer wat vocht in en voelt mijn enkel stijf aan.”


Als je jouw huidige fysieke niveau in een percentage zou moeten uitdrukken, waar sta je dan ten opzichte van vóór je blessure? Waar valt voor jou nog de meeste winst te behalen?


“Ik schat dat ik nu op zo’n zestig procent zit. Mijn conditie moet echt nog een stuk omhoog. Wedstrijdritme opdoen gaat me daarbij helpen. Daar wil ik op en buiten het veld aan werken, zodat ik zo snel mogelijk weer richting de honderd procent ga.

Ook de kracht in mijn enkel moet terugkomen. Ik weet dat die nooit meer helemaal op het oude niveau zal komen, maar ik wil er wel zo dicht mogelijk bij komen.”

Hoe ziet je programma voor de komende weken eruit? Heb je voorlopig genoeg aan de twee groepstrainingen of werk je daarnaast ook individueel aan je herstel en fitheid?


“Voor nu zijn die twee trainingen voldoende. Daarnaast probeer ik zelf ook wat te doen om mijn herstel te versnellen. En ik blijf natuurlijk mijn behandelingen bij de fysiotherapeut volgen.”


Wie begeleiden je op dit moment bij TOV? Waar werken jullie vooral aan en hoe houden jullie in de gaten dat je niet te snel te veel wilt doen?


“Gelukkig hebben we bij TOV drie fysiotherapeuten met wie ik aan de slag ben. Ik moet wel zeggen dat ik best koppig ben. Ik ga graag mijn eigen gang, omdat ik zo snel mogelijk weer aan de bak wil. Ze hebben me dan ook al een paar keer teruggefloten als ik iets anders moest doen of het wat rustiger aan moest pakken.

We werken er nu vooral aan om mijn enkel weer beweeglijker te krijgen. Van daaruit willen we langzaam de kracht weer opbouwen.”


Foto's: Sjaak Hoogendoorn/ TOV sport fotografie.

Opmerkingen


bottom of page