top of page

Kevin Reinhard (SO Soest) en Cor van Garderen (SDO), trainers aan het woord

2 nov
3 minuten om te lezen

SO Soest–SDO = 1-3

Een spannende strijd met een pijnlijke ontknoping voor SO Soest en een uitbundig slot voor SDO. De thuisploeg kwam op voorsprong, maar zag de bezoekers langszij komen en in blessuretijd alsnog de overwinning grijpen. Na afloop spraken wij beide trainers, die ieder met een heel ander gevoel terugkeken op de wedstrijd.

Hoi Kevin, van een 1-0-voorsprong naar 1-1 en vervolgens ging het in blessuretijd alsnog mis. Had je op dat moment liever het punt gekoesterd? Wat gebeurde er bij de beslissende tegenaanval?


“Tot aan de zeventigste minuut was er weinig aan de hand en hadden we zeker qua kansen de overhand. We kozen wat sneller voor de lange bal, omdat daar mogelijkheden lagen. Dat bleek ook, maar helaas konden we onze kansen niet verzilveren. De keeper van SDO stond sterk te spelen.

Na de 1-0 werd SDO sterker en kwam het op 1-1. Vervolgens kregen wij zelf een corner, maar werden we in de omschakeling verslagen doordat we de tegenaanval niet konden stoppen. Daar hadden we slimmer mee moeten omgaan.

Een wedstrijd verliezen is balen, maar het hoort er helaas bij. Felicitaties aan SDO. Wat het voor ons veel zuurder maakt, is het uitvallen van onze keeper Hein, boven op de knieblessures van Tijmen Brons en Niels Kuus waarmee we al te maken hebben. Gelukkig hebben we een goede, sterke groep en gaan we ook dit weer samen opvangen!”


Daarna was het woord aan SDO-trainer Cor van Garderen.

Hoi Cor, een overwinning na een spectaculaire slotfase. Hoe heb jij de wedstrijd en de veerkracht van jouw ploeg beleefd?


“SO Soest is een goede, fysiek sterke ploeg. Ze spelen veel de lange bal op hun sterke spits, waarna de middenvelders aansluiten. Daar hadden we ons op ingesteld en dat hadden we vooraf besproken.

In de eerste helft was het aftasten en kreeg Soest een aantal kansen. Na rust werd het een meer open wedstrijd, met veel duels. Onze keeper zit gelukkig lekker in zijn vel en maakte belangrijke reddingen.

Je zag dat Soest meer risico ging nemen en dat er voor ons ruimte ontstond, vooral aan de zijkanten. Met Desley en Jesse brachten we twee wissels in die voor meer balbezit zorgden. Moos en Rhody hielden het veld breed en werden goed gevonden door de spreiding van Desley. Ook de slimheid van Rick en het loopvermogen van Aman waren daarin belangrijk.

Toch kwamen we opnieuw uit een corner op achterstand. Dat moet eruit. Met nog een kwartier te spelen stond het 1-0 en besloten we achterin één op één te gaan spelen. Dat pakte goed uit. Drie minuten later maakte Jesse Smeekes na een prima aanval de 1-1. Eindelijk viel de bal voor hem een keer goed!

Daarna gingen we terug naar vier verdedigers. Met die stand konden we prima leven. Soest nam echter nog meer risico en de ruimtes voor ons werden groter. Uit opnieuw een goede aanval maakten we de 1-2.

Klaar, zou je denken, maar dit soort wedstrijden is pas afgelopen als de scheidsrechter affluit. Er waren nog vier minuten te spelen. Soest verloor de bal, wij zetten weer een aanval op en na een prima voorzet van Rhody kopte Aman de 1-3 binnen. Toen was het echt klaar.

Een collectieve overwinning tegen een prima ploeg. Ik ben trots op die jonge gasten én op de oudjes! Als je daarna de kleedkamer binnenkomt en ziet hoe de mannen die overwinning samen vieren, is dat prachtig.

Maandag staan we weer met beide benen op de grond en richten we ons op TOV. Dat wordt weer een heel andere wedstrijd.”

Opmerkingen


bottom of page