Jerraynell v.d. Pol (assistent-trainer De Meern), aan het woord

Van gevreesde doelpuntenmaker en publiekslieveling tot assistent-trainer langs de lijn. Tien jaar geleden had waarschijnlijk niemand deze stap zien aankomen, al weet je het bij het voetbal natuurlijk nooit. Tijdens zijn actieve carrière stond Jerraynell bekend als een spits met een neusje voor de goal, een flinke dosis bravoure en iemand die nooit om een woord verlegen zat. Zijn bijnaam 'de Taartenkoning' werd in de regio een begrip.

De afgelopen jaren zagen we hem al regelmatig op het sportpark, waar hij zijn zoontje begeleidde en de liefde voor het spel doorgaf. Inmiddels zet hij een volgende stap in zijn voetballeven als assistent-trainer bij De Meern. Een uitdagende rol, waarin hij zijn ervaring en winnaarsmentaliteit wil overbrengen op een nieuwe generatie. Wie Jerraynell kent, weet dat hij uitdagingen niet uit de weg gaat. Natuurlijk vraagt deze nieuwe functie ook offers, maar daar vertelt hij in ons interview openhartig over.

Voetbal Midden Nederland zocht de voormalige topspits en 'Taartenkoning' op voor een uitgebreid gesprek over zijn nieuwe rol, zijn voetbalverleden en zijn ambities langs de zijlijn.

Je verraste veel mensen met je overstap naar een rol als assistent-trainer bij De Meern. Hoe is dat allemaal tot stand gekomen en waarom voelde dit als het juiste moment om die stap te zetten?

Ja, het verraste mij eerlijk gezegd zelf ook wel een beetje, al was het aan de andere kant ook weer niet helemaal onverwacht. Ik zat in een evaluatiegesprek voor mijn rol als trainer van het jeugdteam van mijn zoon, toen Cas toevallig de kamer binnen kwam lopen. We begroetten elkaar natuurlijk even, want we kennen elkaar al jaren van de voetbalvelden: hij als trainer en ik als speler.

Vanaf dat moment ging het eigenlijk heel snel. Nog voordat ik thuis was, kreeg ik al een appje van Cas met de vraag of ik samen met hem en de andere assistent-trainer, Jordy, een kop koffie wilde drinken. Ze zagen in mij wel een mooie aanvulling op de staf. Mijn eerste reactie was eigenlijk: "Ja, maar ik ben gewoon nog voetballer, hè." Maar oké, een kop koffie kan natuurlijk nooit kwaad.

Tijdens dat gesprek begon ik mezelf, tot mijn eigen verbazing, steeds meer terug te zien in de rol die ze voor mij voor ogen hadden. Het begon echt te kriebelen. Daarna heb ik ook gesprekken gehad met de Technische Commissie. Daar werden het beleid, de ambities van de club en mijn mogelijke rol heel duidelijk uitgelegd. Toen begon het complete plaatje steeds beter te kloppen.

Thuis hebben we er vervolgens veel over gesproken. Gelukkig heb ik daarin vanaf het eerste moment de volledige steun van mijn vrouw gekregen. Toen we elkaar leerden kennen, heb ik haar eigenlijk al verteld dat ik altijd iets in het voetbal wilde blijven doen. Inmiddels weet ze ook hoe groot die rol van voetbal in ons gezin is, zeker met een zoon die net zo voetbalgek is als zijn vader. Gelukkig vindt zij voetbal zelf ook leuk en begrijpt ze wat het voor mij betekent. Mede dankzij haar steun heb ik uiteindelijk de keuze gemaakt om deze uitdaging aan te gaan.

Je was/bent nog altijd actief in een vriendenteam. Blijf je daar komend seizoen nog spelen of betekent deze stap als assistent-trainer dat je helemaal afscheid neemt van het actieve voetbal?

Afgelopen seizoen heb ik met ontzettend veel plezier in het derde van Elinkwijk gespeeld. Een team met fantastische gasten, waarvan er ook nog eens genoeg heel aardig kunnen voetballen. Dat is me echt ontzettend goed bevallen.

Juist daarom was deze keuze ook niet per se makkelijk. Ik sta namelijk nog steeds het liefst zelf op het veld en schiet de ballen liever zelf binnen. Maar mijn rol als assistent-trainer betekent wel dat mijn voetbalschoenen voorlopig alleen nog aangaan voor een rondootje op de training of als ik met de spitsen aan de slag ga.

Je hebt jarenlang op hoog amateurniveau gespeeld, onder meer bij FC Hilversum. Welke ervaringen uit jouw eigen carrière neem je bewust mee als trainer? Zijn er ook lessen of adviezen waarvan je achteraf denkt: daar had ik als jonge speler eigenlijk beter naar moeten luisteren? En welke boodschap wil jij de talenten van nu absoluut meegeven?

Ik ben altijd iemand geweest die dicht bij zichzelf blijft en altijd honderd procent geeft. Soms misschien zelfs nét iets te veel, tot over het randje. Achteraf had dat af en toe misschien wel iets minder gemogen, maar tegelijkertijd was dat ook één van mijn grootste kwaliteiten. Ik wilde gewoon nooit verliezen.

Dat is ook iets wat ik als trainer wil meegeven. Natuurlijk is goed kunnen voetballen belangrijk, maar zeker op een hoger niveau is er vaak nét iets meer nodig. Wedstrijden worden vaak beslist op de belangrijke momenten en dan maken mentaliteit, beleving en de wil om te winnen het verschil.

Maar misschien nog wel belangrijker: geniet van het spelletje. Geniet van het trainen, van de wedstrijden en vooral van de tijd met je teamgenoten. Ik heb het geluk gehad om in hele mooie teams te spelen, met veel goede gasten die allemaal dezelfde mentaliteit hadden. Niet allemaal lieverdjes, maar wel jongens waarvan vroeger werd gezegd dat er een goede kop op zat. Karel Bonsink had daar echt een neus voor. Hij wist precies welke types goed bij elkaar pasten.

Waarom is de keuze uiteindelijk op De Meern gevallen? Werd je benaderd door de club en wat sprak je zo aan in de plannen en ambities dat je direct enthousiast werd?

Uiteindelijk is de keuze op De Meern gevallen omdat het hele plaatje gewoon klopte. De ambities van de club, de manier waarop ze werken en vooral hoe ze mijn rol voor zich zagen, spraken me enorm aan.

Daarnaast voelde de samenwerking met Cas, Jordy en de rest van de staf meteen goed. Er stond bovendien al een sterke selectie, die ook nog eens gericht is versterkt. Alles bij elkaar maakte dat ik besloot mijn kicksen aan de wilgen te hangen en deze uitdaging aan te gaan.

Betekent deze stap dat je aan het begin staat van een trainerscarrière? Is dat een ambitie die je al langer hebt en heb je inmiddels je trainersdiploma's, of ga je daar binnenkort mee beginnen? En waar hoop je uiteindelijk als trainer ooit terecht te komen?

Dat vind ik eerlijk gezegd nog best lastig. Ik ga dit avontuur gewoon aan en wil vooral ontdekken of het trainerschap echt bij me past.

Ik train inmiddels al een paar jaar het team van mijn zoon en daar is eigenlijk mijn eerste kennismaking met het trainersvak begonnen. Daarnaast ben ik vorig jaar samen met mijn maatje Tony Bonsink begonnen met The Next Gen Academy. Tijdens die voetbalkampen laten we kinderen twee dagen lang vooral heel veel plezier beleven aan voetbal. Ook dat zijn voor mij mooie eerste stappen als trainer.

Eigenlijk begon dat coachen bij de senioren al iets eerder. In het kampioensjaar bij Elinkwijk, met Marco en Roberto als trainers, had ik als één van de oudere spelers al een soort assistentrol binnen de selectie. Ik probeerde de jonge talenten in dat team regelmatig wat tips mee te geven. En deed het af en toe ook nog even voor als ik mocht invallen.

Grappig genoeg vertelde Cas tijdens ons eerste gesprek dat hij dat toen ook al had gezien. Tijdens de wedstrijd van Elinkwijk tegen De Meern viel het hem op dat ik veel coachte naast Marco en Roberto. Blijkbaar was ik toen al behoorlijk aanwezig, zowel in woord als in gebaar. Natuurlijk wel met de gebruikelijke stootplaagjes tussendoor.

Afgelopen jaar heb ik ook mijn eerste KNVB-trainersdiploma gehaald. Met deze mooie uitdaging wil ik kijken hoe ver ik daarin kan doorgroeien.

En mijn uiteindelijke doel? Dat is natuurlijk trainer worden van de grootste en mooiste club ter wereld: Real Madrid. Maar dan wel nadat ik eerst FC Utrecht aan mooie successen heb geholpen, Arsenal nog een paar kampioenschappen heb bezorgd en ook nog even bondscoach ben geweest.

Nee, zonder gekheid: ik heb vooral ontzettend veel zin in deze uitdaging. Ik hoop dit seizoen van waarde te zijn voor de club en daarna zien we wel weer wat de toekomst brengt.

Je zoon voetbalt inmiddels ook. Hoe combineer je straks het trainerschap met het volgen van zijn wedstrijden? Wordt het soms kiezen tussen 'trainer' en 'papa', of lukt het om daar een goede balans in te vinden?

Ja, zeker. Hij voetbalt al vanaf de allerkleinsten bij De Meern en ik heb het geluk dat ik ook komend seizoen weer zijn trainer mag zijn. Gelukkig spelen zij meestal vroeg in de ochtend, waardoor ik daarna mooi kan aansluiten bij het eerste elftal. Dat maakt het gelukkig goed te combineren.

Als assistent kom je natuurlijk in een bestaande technische staf terecht. Krijg je direct de ruimte om jouw eigen ideeën en visie in te brengen, of is het eerst vooral observeren, leren en de club goed leren kennen?

Het eerste wat Cas en Jordy tegen me zeiden was: "Jerr, blijf alsjeblieft gewoon jezelf, want juist daarom denken wij dat je van toegevoegde waarde bent."

Ik ben iemand die graag zegt wat hij denkt, dus dat zal ik ook zeker blijven doen. Mijn ideeën en visie zijn tijdens de gesprekken eigenlijk al uitgebreid besproken. Natuurlijk zal ik mijn plek binnen de staf moeten vinden en veel observeren, maar ik voel absoluut de ruimte om mezelf te zijn en mijn bijdrage te leveren.

Als je straks als assistent-trainer langs de lijn staat, voel je je dan nog altijd een voetballer die coach is geworden, of inmiddels echt een coach die toevallig nog kan voetballen? En hoe lastig wordt het om tijdens trainingen of wedstrijden niet stiekem zelf het veld in te willen stappen?

Haha, ik denk eerlijk gezegd dat ik mezelf nog héél lang vooral als voetballer zal blijven zien. Gelukkig is daar tijdens trainingen af en toe ook nog wel een beetje ruimte voor.

Ik zal er vooral aan moeten wennen dat de jongens straks de doelpunten moeten maken en ik die niet meer zelf maak. Maar als het nodig is tijdens een training of als ik met de aanvallers bezig ben, trek ik die kicksen met alle liefde nog een keer aan.

Uiteindelijk kijk ik vooral ontzettend uit naar deze nieuwe stap in mijn carrière. Straks ben ik gewoon assistent-trainer Jerraynell. Wie had dat ooit gedacht? Haha.