Jaymen Graanoogst(DESTO), speler aan het woord

1 mei
3 minuten om te lezen

Droomdebuut voor Jaymen Graanoogst: “Dit is pas het begin”

Met twee doelpunten bij zijn basisdebuut liet Jaymen Graanoogst direct van zich horen. De 22-jarige spits van Desto greep zijn kans en onderstreepte zijn neusje voor de goal. Zelf bleef hij er nuchter onder, verrast was hij niet. In dit interview vertelt hij over zijn voetbalroots, de invloed van zijn vader en zijn ambities voor de toekomst: “Dubbele cijfers? Dat is wel het doel.”

Hoi Jaymen, stel jezelf eens voor?

Jaymen Graanoogst, 22 jaar. Ik woon in Den Haag en afwisselend in Nieuwegein en werk in de beveiliging. Ik ben relaxed, sociaal en soms een beetje gemakzuchtig. In het veld wil ik wel altijd winnen.

Je debuut in de basis en meteen twee goals… lekker begin. Had je dit zien aankomen, of verraste je jezelf ook een beetje?

Nee, het verraste mij eigenlijk niet. Ik speelde die dinsdag ervoor tegen De Meern in de regiocup ook al goed. Ik hoopte dat niveau vast te houden, en dat lukte.

Neem ons eens mee, waar is jouw voetbal begonnen?

Toen mijn vader speler/trainer was bij UVV liep ik als jong jongetje altijd langs de lijn met een bal. Ik mocht altijd bij de wedstrijdbesprekingen zitten en trapte de eerste paar ballen in bij de keeper.Vanaf mijn vijfde begon ik zelf bij de kabouters van UVV Utrecht. Ik spendeerde hele dagen op de club. Op mijn veertiende ben ik overgestapt naar Desto, waar ik nu nog steeds speel.

Was je altijd al die goalgetter?

Ja, ik heb eigenlijk altijd in de spits gespeeld en scoren ging me makkelijk af.

Wanneer dacht je voor het eerst, hé, misschien kan ik hier wel echt wat mee?

Eigenlijk altijd wel. Ik heb vanaf jongs af aan in selecties gespeeld. Doelpunten maken is gewoon het leukste wat er is, dus daar wilde ik altijd beter in worden.Ik ben geleidelijk beter geworden en via het tweede elftal dit seizoen bij het eerste gekomen. Dit seizoen heb ik echt het idee dat ik mee kan. Ik heb een beetje de pech dat Mitchell Vaal en Dyaley Kers voor mij staan, maar ik ben ervan overtuigd dat ik volgend jaar meer minuten ga maken.

En eerlijk… hoeveel invloed heeft je vader, Raymond Graanoogst, gehad op jouw voetbalpad?

Als kleine jongen ging ik altijd met hem mee. Toen ik zelf ging voetballen werd het lastiger, omdat hij zelf nog speelde of trainer was. Daardoor zagen we elkaar niet altijd langs de lijn.Hij is één jaar mijn jeugdtrainer geweest, rond mijn tiende. Maar ook daarna bespraken we eigenlijk elk weekend onze wedstrijden.Mijn vader is heel gedreven in voetbal en daagt mij daar ook echt in uit. Te makkelijk spelen is voor hem geen optie, en dat neem ik wel mee.

Twee goals bij je basisdebuut… welke was mooier: de eerste of de tweede?

De eerste was een goede voorzet die ik kon binnentikken. De tweede kwam uit een steekbal, waardoor ik één-op-één met de keeper ging. Die vond ik het mooist.

Hoe reageerden je teamgenoten? Meteen held van de kleedkamer?

Het team was vooral heel blij met het resultaat. En natuurlijk met de goals, want scoren ging de laatste tijd wat moeilijker. We speelden wel goed, maar het viel net niet. Dus dit was lekker.

Denk je dat je vader stiekem een beetje jaloers was op jouw debuut?

😉Jaloers zou ik het niet noemen. Hij was vooral gewoon heel blij dat het zo uitpakte.

Als dit je standaardniveau is, moeten we dan alvast kaarten reserveren voor grotere clubs?

Nee, ik zit nu goed waar ik zit. We hebben een jong en gedreven team dat nog genoeg wil bereiken.

Wat was de leukste reactie die je hebt gekregen na de wedstrijd?

Dat mijn oma er weer eens bij was. Ze heeft vroeger geen wedstrijd gemist, maar dat werd minder toen ik ouder werd. Dat ze er nu weer was, en dan met zo’n resultaat, maakte het extra mooi.