Harry Oussoren(Cobu Boys), trainer aan het woord

Ervaren trainers kennen de klappen van de zweep, maar ook zij weten dat geen enkel seizoen hetzelfde is. Iedere voorbereiding brengt weer nieuwe uitdagingen, een andere spelersgroep, nieuwe verwachtingen en de vraag hoe je opnieuw het maximale uit een team haalt. Juist dat maakt het trainersvak na al die jaren nog altijd zo mooi.

Komend seizoen begint Harry aan zijn derde jaar als hoofdtrainer van Cobu Boys. De voorbereiding is in volle gang en over twee weken wacht direct een eerste serieuze graadmeter tijdens het Amersfoorts Voetbalkampioenschap (AVK), waarin Cobu Boys ongetwijfeld hoge ogen wil gooien. Voor Voetbal Midden Nederland een mooi moment om Harry deze week op te zoeken voor een uitgebreid en open gesprek.

Hoi Harry, stel je eens kort voor?

Harry Oussoren, 59 jaar, al bijna 25 jaar getrouwd met Gonnie en trotse vader van een net afgestudeerde tweeling van 23 jaar. In 2002 mijn UEFA B behaald en sindsdien bij verschillende verenigingen in de regio actief als hoofdtrainer.   

Je gaat inmiddels je derde seizoen in als hoofdtrainer van Cobu Boys. Als je terugkijkt op de afgelopen twee jaar, heb je dan het gevoel dat er nu een sterk fundament staat waarop verder gebouwd kan worden? Waarin zie jij de grootste ontwikkeling binnen de selectie?

Cobu Boys is een kleine vereniging met een enthousiaste maar smalle basis welke gericht is op het prestatievoetbal. Toen ik halverwege het seizoen 2023-2024 het stokje overnam was er geen volwaardig 1^e elftal. Nu we 2 seizoenen verder zijn beschikken we weer over een 1^e en 2^e elftal waarmee serieus prestatievoetbal gespeeld kan worden. Volgend seizoen beschikken we ook weer over een interessante groep 019 waardoor er een gezonde basis voor het prestatievoetbal aanwezig is. Omdat we over een jonge selecte beschikken hebben we afgelopen seizoen hebben we ook weer meegedaan met een 021 competitie en dat zal ook dit jaar weer gebeuren. De A-selectie bestaat het nieuwe seizoen uit 18 spelers en 2 keepers en wat ik voor de continuïteit belangrijk vind is dat de groep van afgelopen seizoen vrijwel intact is gebleven. 18 van de 20 spelers waren afgelopen seizoen ook onderdeel van de A-selectie. Dit jaar gelukkig dus geen duiventil bij Cobu Boys. Doordat we met een kleinere groep gaan werken bestaat er de mogelijkheid om “door” te selecteren en ook dat is een belangrijke ontwikkeling. Ook omdat de 2 nieuwe spelers duidelijk een meerwaarde voor de groep zijn. Dus ja, ik denk dat het fundament versterkt is.

Vorig seizoen werd Cobu Boys door veel tegenstanders maar ook buitenstaanders gezien als een ploeg die bovenin mee zou moeten draaien. Uiteindelijk eindigde de ploeg als zesde. Begrijp jij die hoge verwachtingen en waar denk jij dat het uiteindelijk net heeft ontbroken om daadwerkelijk mee te doen om de prijzen?

Wij hadden zelf ook andere verwachtingen dan de uiteindelijke 6^e plaats. Zeker nadat we het jaar daardoor wel de nacompetitie om promotie hebben gespeeld en de groep werd uitgebreid met zowel een groep jonge talentvolle spelers als een aantal goede, juist ervaren spelers. Maar het heeft te lang geduurd voordat de groep één geheel is geworden. Op het (trainings-)veld wilden ze elkaar zeker helpen maar buiten het veld was het geen groep. De belevingswerelden bleven sociaal en cultureel te ver van elkaar verwijderd. Daardoor kon de groep op de momenten dat de prijzen verdeeld werden mentaal geen “vuist” maken en gaven we niet thuis. Doodzonde want we hebben vaak genoeg laten zien dat we voetballend over voldoende kwaliteit beschikten maar dat is in de 5^e klasse niet voldoende. Zonder teamkarakter ga je de 5^e klasse niet achter je laten en dat is wel de bedoeling. In het laatste deel van het seizoen hebben we veel aandacht aan teamontwikkeling geschonken en met 5 overwinningen in de laatste 6 wedstrijden is dat een mooi vertrekpunt voor het nieuwe seizoen. We weten dus waar we aan moeten werken.     

Is de selectie ten opzichte van vorig seizoen sterker geworden? Niet alleen in kwaliteit, maar ook in de breedte. Heb jij het gevoel dat je dit seizoen meer mogelijkheden hebt om blessures, schorsingen en vormverlies op te vangen?

Zeker. Door de komst van de 2 nieuwe spelers is er meer concurrentie en daar wordt je als groep sterker van. Bovendien ontwikkelen de jonge spelers zich ook goed waardoor de groep kwalitatief beter wordt. Maar de sleutel ligt op het mentale vlak. Voetballen kunnen we wel. Maar je moet als groep ook samen kunnen knokken als het even tegenzit. Daar valt voor ons veel winst te behalen en dat proces is vorig seizoen ingezet. Daarom ben ik als trainer erg tevreden dat de groep vrijwel in tact is gebleven. Het bestuur van de club speelt daarin ook een goede rol. Ze blijven niet aan de zijlijn staan maar begrijpen dat ook zij mee moeten helpen om met elkaar verder te komen.    

Cobu Boys is ingedeeld in een competitie vol stadsderby's en streekaffiches. Hoe kijk jij naar deze vijfde klasse D? Heb je het gevoel dat deze zwaarder is dan vorig seizoen?

Het niveau in de 5^e klasse stijgt al jaren. Natuurlijk zijn er altijd enkele mindere broeders maar de verenigingen krijgen hun selecties steeds beter voor elkaar. De versterkte degradatieregeling heeft absoluut effect. Of deze klasse sterker is dan die van vorig seizoen vind ik vooraf lastig te beoordelen. VVZ’49 is de terechte kampioen afgelopen seizoen maar verder deden de ploegen niet veel voor elkaar onder. Aan voorspellingen doe ik niet. Ik hou me met Cobu Boys bezig. Daar heb ik invloed op. Op de andere ploegen niet dus ik kan daar inhoudelijk weinig over zeggen. 

Iedere trainer heeft een eigen voetbalvisie. Welke speelstijl, normen en herkenbare principes wil jij zeker terugzien in jouw elftal?

Kijk, een wedstrijd duurt 1,5 uur. Dat is best lang. In die tijd moet je het verschil kunnen maken. Ik wil niet afhankelijk zijn van die bal op de paal of een onverwachte beslissing van de scheidsrechter. Ik vind het een zwaktebod om me daarachter te verschuilen. Doe ik dus niet. Om het verschil te maken moet je fit zijn, een structuur hanteren en duidelijke afspraken maken. Het liefst doe ik dat in een verzorgde aanvallende speelwijze en de methodiek om de tegenstander te dwingen fouten te maken. Het liefst op hun eigen helft omdat je dan snel bij het doel van de tegenstander bent. Een goed verstaander weet dan genoeg.

Amersfoort kent veel voetbalclubs, waaronder meerdere clubs die op een hoger niveau spelen. Hoe uitdagend is het om als Cobu Boys een goede jeugdopleiding neer te zetten én talenten uiteindelijk voor de club te behouden? Vooral voor de doorstroming vanuit de eigen jeugd voor jouw selectie?

Wie niet sterk is moet slim zijn. Ik zie met name bij de grotere clubs verschuivingen omdat de spelers aandacht missen. Aandacht is wat mij betreft het sleutelwoord. Als hoofdtrainer voel ik mij betrokken bij een vereniging. Zeker bij Cobu Boys. Ik denk dus actief met de TC mee om de continuïteit van het prestatievoetbal te behouden en waar mogelijk te verbeteren. We zitten daarin op één lijn en zullen daarin ook stappen gaan zetten. Een goede werkgever kent vaak ook weinig personeelsverloop. Als werknemers zich gewaardeerd voelen hebben ze niet de behoefte om een andere werkgever te zoeken. Dat geldt voor (jeugd)spelers ook. Aandacht is het toverwoord. En aandacht heeft niets te maken met het betalen van vergoedingen of andere randzaken waarvan het lijkt dat die tegenwoordig normaal zijn geworden. 

Binnen de selectie van Cobu Boys zijn meer dan 10 spelers nog geen 22 jaar. Blijkbaar doen we op dat vlak goede dingen.     

Welke rol speelt het tweede elftal binnen de club? Zie jij dat team echt als verlengstuk van de eerste selectie, waar spelers zich kunnen ontwikkelen richting het eerste elftal?

Nee, binnen Cobu Boys is dat op dit moment niet haalbaar. Daarvoor is het verschil in kwaliteit te groot. Wil je dat serieus aanpakken moet het 2^e elftal minimaal 2^e klasse spelen. Dat is nu niet realistisch. Ik heb er altijd voor gekozen om het 1^e en 2^e gelijkwaardig te behandelen. Ik merk wel dat dit door het kwaliteitsverschil steeds lastiger wordt. Steeds meer clubs kiezen voor de 023 als onderdeel van de voetbalpyramide. Ook bij Cobu Boys denken we daarover na. Zeker omdat de club over relatief veel jeugdspelers binnen het prestatiegedeelte beschikt.  

De voorbereiding is inmiddels begonnen en over een paar weken wacht al het AVK. Hoe vind jij als trainer de balans tussen werken aan fitheid, automatismen inslijpen en tegelijkertijd al proberen resultaten neer te zetten? Is zo'n voorbereiding vooral bouwen of wil je ook direct zien waar je staat?

Er is een gezonde rivaliteit tussen de Amersfoortse clubs dus de spelers willen zich tijdens het AVK graag laten zien. Mij valt op dat dit met name voor de ervaren spelers geldt. De jonge spelers hebben dat minder. Maar ik kijk vooral naar het fysieke gedeelte. Het kan zomaar gebeuren dat je binnen 7 dagen 3 wedstrijden moet spelen. Dat kan alleen als de groep breed en fit is. Als het AVK start zijn we 4 weken bezig met de voorbereiding. We zullen dus al redelijk fit zijn juist om blessures te voorkomen. Ook qua aantal hebben we onze maatregelen genomen want de voorlopige selectie zal pas na het AVK worden teruggebracht naar de 18 plus 2. Daardoor kunnen we van meer spelers gebruik maken tijdens het AVK. Dis ja, we willen presteren en creëren daar ook de randvoorwaarden voor. Maar dat is geen garantie want uiteindelijk moeten de spelers ook de motivatie hebben om deze randvoorwaarden te benutten. Ik denk dat dit bij Cobu Boys wel goed zit. 

Voorafgaand aan het AVK treffen jullie De Posthoorn en daarna wacht direct een serieuze krachtmeting tegen KVVA. Gebruik je die wedstrijd vooral om iedereen minuten te geven of toch proberen met een vaste basis al meer dan een helft te spelen?

Voor De Posthoorn spelen we de 8^e eerst nog tegen VOP. Voldoende ruime om te oefenen dus. Met 4 weken voorbereiding kunnen de meeste spelers langer dan een helft spelen dus de behoefte aan vastigheid is er zeker. Maar 2 wedstrijden binnen 3 dagen is een uitdaging dus het is verstandig om goed te kijken wie je wanneer belast met de wedstrijdminuten.

Ervaring verandert een trainer. Niet alleen tactisch, maar ook in de omgang met spelers. Als jij terugkijkt naar de Harry die ruim tien jaar geleden als beginnend hoofdtrainer aan zijn eerste klus begon, wat zou die jonge trainer volgens jou nog van de huidige Harry kunnen leren? En andersom: is er iets van die onbevangenheid van toen dat je soms juist weer terug zou willen hebben?

Ha, ha. Trainer zijn is een ervaringsvak en elke dag leer ik nog. Zolang je met mensen werkt en daar open voor blijft staan zal dat zo blijven. Fantastisch. Nog geen 3 maanden geleden heb ik een  speler tijdens de wedstrijd gewisseld en nogal stevig beargumenteert. Dat viel niet goed op dat moment. Na gesprekken met dezelfde speler is dat weer rechtgetrokken maar ik zou het nu anders aanpakken. Nu breng ik redelijk wat ervaring mee maar ook ik kan in dit soort situaties terecht komen. Als beginnend trainer vond ik mijn aanpak de beste, nu luister en observeer ik meer.      

Tot slot vooruitkijkend naar het nieuwe seizoen. Is een plek in de top vijf het minimale doel of durf jij uit te spreken dat de stap naar de vierde klasse dit seizoen een serieuze ambitie moet zijn?

Daar is niet heel veel durf voor nodig om dat uit te spreken. Alles wat wij doen staat in het teken om met de club stappen te maken. Dat verdienen alle supporters die Cobu Boys een warm hart toedragen ook. Veel meer durf is er voor nodig om iedere dag als spelers en trainer in de spiegel te kijken en de vraag te stellen of we er werkelijk alles aan gedaan hebben om een goed resultaat te bereiken? Als we dat durven zijn we op de goede weg.

Laatste woord aan de trainer!

Ik denk dat ik meer dan genoeg heb gezegd, ha, ha.