top of page

Habib al Mohsinawi(SDC Putten), trainer aan het woord.

26 okt
2 minuten om te lezen

SDC Putten raakt paal en lat en blijft steken op een punt

SDC Putten – SV Houten 2-2

Een late gelijkmaker leverde SDC Putten alsnog een punt op tegen SV Houten. Toch overheerste bij trainer Habib al Mohsinawi het gevoel dat zijn ploeg zichzelf tekort had gedaan. Met voldoende kansen en drie ballen tegen het houtwerk waren er mogelijkheden voor meer.

Hoi Habib, jullie redden in de slotfase een punt, maar voelt dit toch als een zuur gelijkspel? En waar zit voor jou het grootste verbeterpunt: in het benutten van de kansen of in het voorkomen van tegendoelpunten? Met negen goals voor en negen tegen lijkt aan beide kanten winst te behalen.


“Ja, dit voelt absoluut als een zuur gelijkspel, zeker als je naar het wedstrijdverloop kijkt. We komen al na twee minuten met 0-1 achter, maar pakken de wedstrijd daarna goed op. We creëren voldoende kansen om met een voorsprong te gaan rusten. Helaas maken we maar één doelpunt en raken we ook nog de paal, waardoor we met 1-1 de kleedkamer opzoeken.

In de tweede helft zien we hetzelfde beeld. Wij hebben veel de bal, terwijl Houten op onze fouten wacht om er vervolgens snel uit te komen. Dat beheersen ze goed. Halverwege de tweede helft komen we met 1-2 achter. Dan weet je dat het lastig wordt, omdat Houten nog compacter gaat spelen.

Dat we in de negentigste minuut alsnog de 2-2 maken, is meer dan terecht. Met een beetje geluk hadden we zelfs de drie punten gepakt, want in de laatste vijf minuten raken we ook nog twee keer de lat.

Het grootste pijnpunt zit wat mij betreft in beide zestienmetergebieden. We creëren genoeg kansen, maar moeten effectiever worden in de afronding. Tegelijkertijd krijgen we te gemakkelijk doelpunten tegen. Daar moeten we als team kritisch naar kijken.

Natuurlijk missen we momenteel vijf van onze zestien selectiespelers, maar daar wil ik me absoluut niet achter verschuilen. Ook tegen Houten stond er een elftal dat goed genoeg was om de drie punten te pakken.

Mijn spelers verdienen wel een groot compliment voor de manier waarop ze in elkaar zijn blijven geloven en tot het einde voor elkaar hebben geknokt. Dat zegt veel over de mentaliteit van deze groep. We staan uiteindelijk niet met lege handen, maar het gevoel overheerst dat er meer in had gezeten.”

Opmerkingen


bottom of page