Guio Akoudad(Cobu Boys), trainer aan het woord

Vorige week hadden wij een prettig en open gesprek met Cobu Boys. Tijdens dat gesprek bespraken we onder andere wat het inhoudt om donateurclub van VMN te zijn en welke wederzijdse betrokkenheid daarbij komt kijken.

Het gesprek was met Guio, trainer van het tweede elftal. Met zijn ervaring als trainer op hoger niveau wil hij binnen Cobu Boys meer betekenen dan alleen het verzorgen van trainingen. Zijn ambitie reikt verder en zijn betrokkenheid binnen de club is duidelijk voelbaar.

Het werd een eerlijk en inhoudelijk gesprek, waarin al snel duidelijk werd dat er binnen Cobu Boys volop plannen en ideeën leven. Voor ons reden genoeg om verder door te vragen en Guio een aantal extra vragen voor te leggen in een interview.

Veel leesplezier!

Hoi Guio, allereerst: kun je jezelf eens kort voorstellen?

Om bij het begin te beginnen: mijn naam is Guio Akoudad, 36 jaar, vrouw, zoon, hond en een hekje bij mijn voortuin. Dus een soort American Dream maar dan in Bunnik. In het dagelijks leven ben ik recruitmentmanager bij de Nieman Groep en ik doe heel veel in het voetbal.

Cobu Boys heeft besloten zich komend seizoen aan te sluiten bij VMN. Hoe belangrijk vind jij het dat de club op deze manier zichtbaar is binnen het regionale voetbal?

Heel belangrijk. Ik heb soms het idee dat we wat ‘vergeten’ zijn terwijl Cobu Boys een best bekende club is in en rondom Amersfoort en altijd op een respectabel niveau heeft gespeeld.

Voor de mensen die Cobu Boys misschien wat minder goed kennen: wat voor club is Cobu Boys eigenlijk? Waar staat de vereniging voor en wat maakt deze club anders dan veel andere clubs in Amersfoort en omgeving?

Het klinkt cliché en jeukerig omdat iedereen zich zo probeert te profileren; maar bij ons ben je oprecht geen nummertje. Je bent echt onderdeel van de club en iedereen probeert elkaar ook te helpen waar nodig. Niet alleen tijdens de wedstrijden, maar ook met het organiseren van feestjes, schoonmaken, verbouwen en noem het allemaal maar op. Samenvattend: 1 grote familie.

Dan even naar de selectie. Hoe zijn jullie uit de transferperiode gekomen? Is dat naar tevredenheid verlopen of had je de groep liever nog wat breder of op bepaalde posities sterker bezet gezien?

Achteraf gezien is het naar tevredenheid verlopen. We hadden wat vertrekkers verwacht die toch zijn gebleven omdat de meesten er toch echt achter komen dat ze, zijn we weer, ergens anders wel een nummertje zijn en bij ons niet. Natuurlijk hoop je altijd op meer, maar dat kan lang niet altijd in een tijd waarin iedereen voor een tientje ergens anders gaat spelen.

Komend seizoen neem jij zelf het tweede elftal onder je hoede. Je hebt als trainer natuurlijk al de nodige ervaring opgedaan, onder andere bij Elinkwijk en TEC. Is het dan niet lastig om nu wat meer in de luwte te opereren bij een tweede elftal, terwijl je gewend bent op een hoger podium te werken?

Ja en nee. Ik heb hier wel heel bewust voor gekozen omdat het én veel gezelliger is én je veel minder tijd kwijt bent aan de jongens dan bij de voornoemde clubs, en ik dus meer tijd met mijn gezin kan besteden. Daarnaast is het natuurlijk zo dat ik bij Elinkwijk en TEC heb gewerkt met jongens en trainers die op BVO-niveau actief zijn geweest en daar ontzettend veel van heb geleerd en geweldige trainingen en wedstrijden heb gezien waar de kwaliteit vanaf spat. Dat mis ik soms wel.

Wat is precies jouw betrokkenheid binnen Cobu Boys? Is dat puur als trainer of vervul je daarnaast nog andere rollen binnen de club?

In principe ben ik ‘gewoon’ trainer van het tweede, maar ik trek mij het lot van Cobu Boys aan en we hebben heel voorzichtig gesproken over een rol in de TC waar ik met wat ideeën ben gekomen. Misschien komt er dus wel een dubbelfunctie. Ik heb best een groot netwerk, en dat wil ik best gebruiken voor de club mits er goede opvolging is.

Cobu Boys was jarenlang toch een vrij stabiele vierdeklasser, maar speelt inmiddels alweer twee seizoenen in de vijfde klasse. Hoe kijkt de club daar zelf naar? Is de doelstelling om zo snel mogelijk terug te keren naar de vierde klasse, of is er bewust gekozen voor een langere route waarin de club stap voor stap weer iets opbouwt?

Een derdeklasser zelfs! Ik heb 20 kilo geleden ook tegen Cobu Boys mogen spelen en dan liep het toch dun door de broek. Je won niet zomaar van die gasten. Daarom doet het ook best pijn om te zien dat we zo zijn afgezakt. Natuurlijk willen wij promoveren, maar dat willen we elk seizoen. Je kan als trainer wel dingen uitleggen aan de spelers, maar de trainer kan het niet voor ze begrijpen. Dus de jongens moeten het toch elke dinsdag, donderdag en zaterdag helemaal zelf doen. De intrinsieke motivatie vinden om elke wedstrijd en elk trainingspotje te winnen. Je kan alleen promoveren als je uitstraalt dat tegenstanders niks bij je kunnen halen.

Als trainer heb jij ongetwijfeld een duidelijke voetbalvisie. Waar moet Cobu Boys komend seizoen herkenbaar aan zijn? Wat vind jij het belangrijkst: strijd, discipline, verzorgd voetbal of uiteindelijk puur rendement?

In mijn ogen ligt het altijd aan het materiaal wat je hebt. Bij Elinkwijk en TEC was het standaard 4-3-3 met opbouw van achteruit, lopende mensen, buitenkanten zoeken, diepte zoeken vanaf het middenveld en ga zo maar door. Maar als er spelers zijn die dit niet aankunnen om welke reden dan ook, dan is de enige manier om te winnen oorlog voeren. Over mijn lijk dat je langs mij komt, en als je toch langs mij komt moet je dat ook een tweede en derde keer doen.

Als je kijkt naar de selectie van komend seizoen, waar liggen volgens jou de grootste kwaliteiten van deze groep? Wat mogen mensen verwachten als ze Cobu Boys komen bekijken?

Een jong team met veel potentie en wat ervaren rotten met rust en inzicht. Ik ben er ook van overtuigd dat als sommige jongens de juiste mindset hebben, dat zij makkelijk bij een derdeklasser en een enkeling bij een tweedeklasser kunnen aansluiten.

Binnen iedere selectie gelden afspraken en regels. Welke stelregels zijn voor jou heilig binnen een groep? Waar ligt voor jou als trainer de grens?

Voor mij persoonlijk: als je niet wilt vechten voor je teamgenoot, dan ben je niet welkom bij mij. Als we verliezen zonder strijd, dan heb je aan mij een verkeerde. Iedereen maakt fouten, laat staan op dit niveau. Maar als je jouw eigen fouten gebruikt om anderen de maat te nemen of niet eens de moeite neemt om je eigen fouten te herstellen en dan maar gaat wandelen, dan moet je lekker gaan tennissen in je eentje. Dat ‘ik ben Messi in het amateurvoetbal’-gedrag heb ik een broertje dood aan.

Valt het tweede elftal volledig onder de selectie en wordt er ook echt gewerkt als één geheel met het eerste? Of zit daar nog een duidelijk onderscheid in?

Het is 1 selectie, maar de verschillen zijn wel groot. In het tweede zitten er misschien 5 à 6 jongens die uiteindelijk de stap naar 1 kunnen maken mits ze fitter worden of zichzelf iets meer rust aan de bal kunnen aanleren.

Elke club heeft zijn eigen karakter, normen en cultuur. Wat zijn volgens jou typisch de waarden binnen Cobu Boys waar spelers zich echt aan moeten aanpassen als ze hier komen voetballen?

Vooral de behulpzaamheid is zeer duidelijk te zien binnen de club. Daarnaast is iedereen welkom mits je het mantra ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’ hanteert. En als je van bruin fruit en het gouden levenselixer houdt dan krijg je 10 bonuspunten.

Jullie hebben enkele jeugdteams, maar directe aansluiting richting de selectie lijkt er op dit moment nog niet direct zichtbaar. Hoe kijk jij daar tegenaan? Is er binnen de club een plan om de jeugdopleiding breder en sterker te maken?

Daar ben ik natuurlijk niet blij mee. We hebben heel veel behulpzame mensen, maar het ontbreekt op dit vlak aan tijd en kennis om écht iets neer te zetten en het uit te voeren. Maar wellicht dat ik mij daar binnenkort wat meer tegenaan ga bemoeien als de club dit ook wil.

Met zoveel clubs in en rondom Amersfoort is de concurrentie groot. Hoe lastig is het om jeugd te behouden en nieuwe spelers aan te trekken? Is de aantrekkingskracht van Cobu Boys in de wijk en omgeving nog sterk genoeg?

Lastig, en nee. We leven in een tijd waarin iedereen direct beloond moet worden voor 1 keer een goede pass tegen FC Knudde 6. Heel veel jongens denken oprecht dat ze in Hoogland 1 kunnen spelen omdat ze een keer langs iemand met 1 been hebben gedribbeld. Maar het mooie is; ze gaan naar andere clubs die hoger spelen en dan zitten ze op de bank bij het tweede. Als we nou kunnen zorgen dat er weer wat meer realiteitszin bij de spelers komt, dan kunnen we echt wat opbouwen en dan groeien ze zelf gestaag mee om daarna een mooie stap te maken. Voetbal is een geleidelijke sport. Je moet groeien. Dat gaat niet met elke keer van club wisselen en ijdele hoop.

Binnen amateurvoetbal draait het niet alleen om kwaliteit, maar ook om groepsgevoel en sfeer. Hoe belangrijk vind jij dat binnen een selectie en hoe zorg jij ervoor dat die balans goed blijft?

Zeer belangrijk. Als ik voor het tweede mag praten; we ondernemen regelmatig dingen, blijven na elke thuiswedstrijd en donderdagtraining hangen, en we zijn vorig seizoen met zijn allen naar Malaga geweest met 10 jongens als aanvulling uit 1. We hebben het echt geweldig gehad, en de broederschap die eruit voortvloeide was duidelijk te zien. We hebben daar ook echt profijt van gehad.  

Als je kijkt naar komend seizoen: wanneer is het voor jou een geslaagd seizoen? Is dat puur promoveren, of kijk je meer naar structurele groei, een herkenbare speelstijl en een team dat zichtbaar stappen maakt en meer evenwicht uitstraalt?

Dat is een hele moeilijke vraag omdat dat allemaal belangrijke punten zijn. Maar promotie staat bij mij, na wat wikken en wegen, toch wel op de eerste plaats.